مجموعه‌ی «برف‌خوانی» به آهنگسازی علی قمصری و خوانندگی محمد معتمدی، اواخر شهریورماه جاری به‌روی صحنه خواهد رفت.

روزنامه‌ی «بهار» در ویژه‌نامه‌ی نوروزی خود که روز چهارشنبه ۲۶ اسفندماه منتشر شده، گفت‌وگویی اختصاصی با محمدرضا شجریان به چاپ رسانده که البته زمان انجام گفت‌وگو به اردیبهشت ۸۸ برمی‌گردد؛ یعنی حدود ده ماه پیش. اما با این وجود خواندن این مصاحبه خالی از لطف نیست.

حمید متبسم تنها عضو باقی‌مانده از هسته‌ی اولیه‌ی تشکیل‌دهنده‌ی گروه دستان است. او را به‌عنوان موسیقی‌دانی نوگرا می‌شناسند که سال‌هاست به‌دنبال گشودن دریچه‌هایی تازه به‌سوی موسیقی سنتی است. تارنوازی متبسم را هم نه به سرعت و قدرت، که به احساس و لطافتی می‌شناسند که در مضراب‌هایش نهفته است. برای چهارمین ویژه‌نامه‌ی «شجریانی‌ها»، گفت‌وگویی را به‌صورت مکتوب با ایشان انجام داده‌ایم و از راز ماندگاری گروه دستان پرسیده‌ایم؛ گروهی که در سال ۱۳۷۰ پایه‌گذاری شده و اینک به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین گروه‌های موسیقی اصیل ایرانی شناخته می‌شود.

پیش از هر صحبتی لازم می‌دانم یکی از آموزه‌های دروس مهندسی دانشگاه و مشخصاً رشته‌ی تحصیلی خودم، مهندسی هوافضا را طرح کنم که ارتباط زیادی به محتوای این نوشتار خواهد یافت. یکی از معیارهای مهم هر وسیله‌ی پرنده، سقف پرواز آن است. پرندگان گوناگون کره‌ی زمین هم بنا به ویژگی‌های بدنی و نیازهای طبیعی خود، در سطوح مختلف به پرواز درمی‌آیند. تعیین سقف پرواز در دانش پروازی متناسب با نوع مأموریت هواپیما و هم‌چنین میزان توانایی موتور و کیفیت بال و بدنه‌ی آن تعیین می‌شود.

سعید فرجپوری آخرین نفری است که به گروه دستان اضافه شده و از آن روز ترکیب اصلی این گروه دست‌نخورده باقی مانده است. فرجپوری یکی از نوازندگان تأثیرگذار و صاحب‌سبک کمانچه است که نقش قابل‌توجهی در پیشرفت چشم‌گیر این ساز در سال‌های اخیر ایفا کرده. او از جایگاه امروز کمانچه راضی‌ست و کسب این موقعیت را مرهون زحمات همه‌ی هنرمندانی می‌داند که در این سال‌ها به‌رغم تمامی تنگ‌نظری‌ها و سنت‌گرایی‌های افراطی راه خویش را گشوده و کمانچه را به جایگاه قابل‌اعتنای کنونی رسانده‌اند. او یکی از آهنگسازان آثار دستان هم هست. برای انجام این مصاحبه به آموزشگاه «سعدی» رفتیم و پاره‌ای از انتقادات مطرح‌شده پیرامون دستان را با ایشان در میان نهادیم. استاد هم با روی خوش و آغوش گشوده با ما به بحث نشست و پاسخ‌های خود به این انتقادات را ارائه کرد.

درباره‌ی ساز «شهناز» که نمی‌شود صحبت کرد؛ ساز شهناز را فقط باید شنید. واقعاً درباره‌اش نمی‌شود حرف زد. می‌خواهم حال و هوای خودم را درباره‌ی این ساز بیان کنم؛ چون عاجزم از اینکه درباره‌ی ساز شهناز صحبت کنم.