درباره‌ی ساز «شهناز» که نمی‌شود صحبت کرد؛ ساز شهناز را فقط باید شنید. واقعاً درباره‌اش نمی‌شود حرف زد. می‌خواهم حال و هوای خودم را درباره‌ی این ساز بیان کنم؛ چون عاجزم از اینکه درباره‌ی ساز شهناز صحبت کنم.

در موسیقی ایران‌زمین کمتر دیده شده است که گروهی در زمینه‌ی موسیقی فعالیتی داشته باشد که سالیان سال ادامه یابد و در کنار آن  اعضای گروه ثابت مانده و با فعالیت‌های مستمر به موفقیت‌های بزرگی نیز دست یابند؛ موفقیت‌هایی که حاصل نوآوری در موسیقی است. نوآوری‌هایی که هر کدام از آنها به درجات بزرگی از موفقیت نایل گشته و آثاری ماندگار شده‌اند.

دستِ نفست ستاره‌ها را چیده است
شب با دف ماه تا سحر رقصیده است
همچون سحـر از عطر اذان سرشاری
انگــار لـب تـو را خــدا بوسیــده است

- برای عطر ازل، جاودان صدای روزگار، استاد محمدرضا شجریان

کمی که به موسیقی و پیچ و خم‌هایش فکر می‌کنم، یک‌مرتبه توده‌ای از افکار و خیالات در ذهنم نقش می‌بندد. یعنی شرایط را به گونه‌ای جهت داده‌اند که نمی‌توان نیندیشید و آه حسرت بر زبان نیاورد. نمی‌توان بر آن همه بحران اخیر گذر داشت و به‌سادگی از کنارش عبور کرد. چرا این همه کینه؟ تا چه اندازه عداوت؟

زین رو همی بینم کسان نالان چو نی وز دل تهی
زین رو دوصد سرو روان خم شد ز غم چون چنگ‌ها

سخن اول: کنسرت سال پیش همایون شجریان و گروه دستان همچون سایر کنسرت‌های موسیقی و اغلب فعالیت‌های فرهنگی در این سال‌ها موجب هرچه بیشتر و بهتر روشن شدن غرض‌ورزی‌ها و کوته‌بینی‌ها شد تا بدانیم بعد از گذشت صدها سال از دوران جاهلیت، همچنان هستند انسان‌هایی٬ فروخفته در تاریکی و نادانی. اینکه چگونه در سرزمین بزرگان متمدن و متدین، آن هم در عصر پیشرفت و گشادگی فکر، هنوز چه بندهای کهنه‌ای است بر فکر و اندیشه‌شان.

پیش از هر صحبتی لازم می‌دانم یکی از آموزه‌های دروس مهندسی دانشگاه و مشخصاً رشته‌ی تحصیلی خودم، مهندسی هوافضا را طرح کنم که ارتباط زیادی به محتوای این نوشتار خواهد یافت. یکی از معیارهای مهم هر وسیله‌ی پرنده، سقف پرواز آن است. پرندگان گوناگون کره‌ی زمین هم بنا به ویژگی‌های بدنی و نیازهای طبیعی خود، در سطوح مختلف به پرواز درمی‌آیند. تعیین سقف پرواز در دانش پروازی متناسب با نوع مأموریت هواپیما و هم‌چنین میزان توانایی موتور و کیفیت بال و بدنه‌ی آن تعیین می‌شود.

معتقدم اگر از رفتار و منش اساتید بزرگوارمان بیاموزیم، و سعی کنیم رفتار و سلوک صحیح آن‌ها را که حاصل تجربه‌ی ارزشمندشان است در زندگی و حرفه‌ی خود به کار بندیم، آن‌ها را برای همیشه زنده نگه داشته‌ایم. مگر زنده بودن به تپش‌های قلب است؟