روزنامه‌ی «بهار» در ویژه‌نامه‌ی نوروزی خود که روز چهارشنبه ۲۶ اسفندماه منتشر شده، گفت‌وگویی اختصاصی با محمدرضا شجریان به چاپ رسانده که البته زمان انجام گفت‌وگو به اردیبهشت ۸۸ برمی‌گردد؛ یعنی حدود ده ماه پیش. اما با این وجود خواندن این مصاحبه خالی از لطف نیست.

درباره‌ی ساز «شهناز» که نمی‌شود صحبت کرد؛ ساز شهناز را فقط باید شنید. واقعاً درباره‌اش نمی‌شود حرف زد. می‌خواهم حال و هوای خودم را درباره‌ی این ساز بیان کنم؛ چون عاجزم از اینکه درباره‌ی ساز شهناز صحبت کنم.

آلبوم «آب، نان، آواز» به‌خوانندگی همایون شجریان و آهنگسازی علی قمصری، امروز بیستم اسفندماه توسط شرکت فرهنگی هنری دل‌آواز در بازار موسیقی منتشر شد. این اثر شامل ۱۱ قطعه، در زمانی حدود یک ساعت است و اشعار آلبوم از مولانا، هاتف اصفهانی، دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی و دکتر علی غضنفری برگزیده شده است.

در موسیقی ایران‌زمین کمتر دیده شده است که گروهی در زمینه‌ی موسیقی فعالیتی داشته باشد که سالیان سال ادامه یابد و در کنار آن  اعضای گروه ثابت مانده و با فعالیت‌های مستمر به موفقیت‌های بزرگی نیز دست یابند؛ موفقیت‌هایی که حاصل نوآوری در موسیقی است. نوآوری‌هایی که هر کدام از آنها به درجات بزرگی از موفقیت نایل گشته و آثاری ماندگار شده‌اند.