پخش اجراهای صحنه‌ای این گروه از شبکه‌های برون مرزی و ایرانی و غیر ایرانی محلی برای ابراز وجود منطبق با حرکات و سکنات و فن استاد شجریان شده است! حتی گاهی می‌بینیم که حرکت دست و دهان خواننده‌ی جوان با استعداد ما هم مثل ایشان نمود دارد!
ای کاش آن استعداد و صدا را جهت دیگری می‌دادند و به رشد ذهن خود بیشتر می‌پرداختند. نمی‌دانم که واقعاً مسیر استادشدن از همین تقلید صرف می‌گذرد یا مراحل دیگری هم دارد، اما مشخص است که همه‌ی ما نسبت به این مسأله آگاهی داریم که شجریان شدن، خیلی هم خوب نیست! اگر قرار باشد شجریان باشیم - یا حتی ناظری و دیگران - آن‌وقت باید در آوازمان تا می‌توانیم درجا بزنیم، بدون این که حتی یک گام از شجریان اصلی و استاد بالاتر برویم، بالا رفتن که سهل است، حتی اگر به یک‌دهم آن‌چه که او می‌داند و برحسب داشته‌ها و دانش خود قدم برداشته است و برمی‌دارد، برسیم و معنی آواز اصیل و اصل آواز را درک کرده باشیم، خودش یک رکورد به حساب می‌آید! بالا بردن دانش در کنار استفاده از خلاقیت نکته‌ی بسیار مهمی در عرصه‌ی هنر و به‌خصوص آواز محسوب می‌شود.

شجریان شدن، هیچ افتخاری برای هیچ کس به حساب نمی‌آید، بلکه روش و منش اخلاقی و فنی او را آموختن مهم است. از سوی دیگر خوانندگان جوان ما باید به سمت و سوی حرکت خلاقانه در ساختن آواز گام بردارند، چراکه روش آوازخوانی شجریان زاییده‌ی ذهن خلاق او ست که هنوز هم برای علاقمندان، تازگی دارد، وگرنه هر کس دیگری که بخواهد این سبک آوازی را ادامه دهد، با شکستی جدی روبرو خواهد شد که بدیهی ست نه‌تنها به نتیجه‌ای نخواهد رسید، بلکه محبوبیتی هم به دست نخواهد آورد، آن چنان که می بینیم، دیگر خوانندگان جوان اسم و رسم پیدا کرده‌ی چند سال اخیر، از میزان محبوبیت قابل ذکری برخوردار نشده‌اند که این مسأله، از نظر جامعه شناختی و روان شناختی معضل جدی به حساب می آید. البته می‌توانیم تا حدی همایون شجریان را جدا از این قضیه بدانیم که البته بدیهی است او هم هنوز خیلی تا رسیدن به این هدف جا دارد.

منظور نگارنده آن است که محبوب نبودن هنرمند یک رشته و در واقع نبود ستاره‌‌ی واقعی در یک رشته‌ی هنری، از میزان علاقمندان و مخاطب آن دسته می‌تواند بکاهد و البته از سوی دیگر وجود ستاره‌های کاذب هنری هم به رشد اذهان سطحی‌گرا می‌تواند کمک شایانی بنماید!
حافظ، حافظ شد که ماند، والا اگر قرار بود به تنه‌ی سعدی بزند، به گرد او هم نمی‌رسید! عطار هم سبک و سیاق خود را داشت، مولوی هم و اینها ماندگار شدند، وگرنه مقلدان اینها را فقط افراد خاص می‌شناسند و البته شعرهایشان هم خیلی به درد بحث و بررسی نمی‌خورد. شاملو، نیما یوشیج، سهراب و... پایور، مشکاتیان و... کامکار (اردشیر)، فرج‌پوری و... به‌هر حال آنهایی که در تقلید نماندند و مسیر خاص خود را انتخاب کردند، ماندگار ماندند و خواهند ماند.
اما بدبختانه در آواز این گونه نیست. کلاً نمی‌توانیم بگوییم که ۵ خواننده داریم که مثل هم نمی‌خوانند! بعد از انقلاب هم که دو تا خواننده‌ی صاحب‌سبک بیشتر نداریم و اکثریت بقیه هم که مقلّد صرف و بی‌چون و چرای یکی از آنان هستند که نامش محمدرضا شجریان است و این یعنی بدبختی آواز، یعنی بیچارگی و یعنی درماندگی! در شعر آن همه آدم داشتیم که دیدگاه و کلمات‌شان متفاوت بود، در سینما، در نقاشی، حتی در ساز، واقعاً چرا در آواز این‌گونه نیست؟ چرا سبک و سیاق آوازخوانی مسیر خود را عوض نمی‌کند و مدام درجا می زند؟
در سال ۸۷ نیز حتی آنهایی هم که می‌خواستند به شجریان برسند، به همایون هم نرسیدند، امیدواریم سال ۸۸ سال پر خیر و برکتی از این حیث باشد! و البته کارگاه‌های آواز استاد، محلی برای پرورش خلاقیت‌ها باشد، نه تولید مقلدان دیگر!

توضیح:
به‌دلیل به بیراهه کشیده شدن بحث اصلی مطلب و پیدایش بحث بی‌فایده و بدون نتیجه‌ی مقایسه‌ی اساتید موسیقی و احتمال توهین به این هنرمندان، ضمن پوزش از همه‌ی عزیزان و علاقه‌مندانی که مایل به درج نظر خود پیرامون بحث اصلی هستند، بخش نظرات این مطلب برای مدتی غیرفعال خواهد شد.
هم‌چنین لازم به‌ذکر است، نظرات مربوط به این مطلب که در سایر مقالات و اخبار درج شوند، تأیید نخواهد شد.
با پوزش و تشکر